મન મરણ પહેલા મરી જય તો કહેવાય નહી

મન મરણ પહેલા મરી જય તો કહેવાય નહી
વેદના કામ કરી જાય તો કહેવાય નહી
આંખથી અસ્રુ ખરી જાય તો કહેવાય નહી
ધૈર્ય પણ પાણી ફરી જાય તો કહેવાય નહી
એની આંખોને ફરી આજ સુઝી છે મસ્તી…
દીલ ફરી મુજથી ફરી જાય તો કહેવાય નહી
આંખડી ભોળી, વદન ભોળુ, અદાઓ ભોળી..
પ્રાણ એ રુપ હરી જાય તો કહેવાય નહી…
કંઇ મજા મીઠી તડપ્વામાં મળે છે એ ને…
દીલ વ્યથા વે રે વરી જાય તો કહેવાય નહી
આંખનો દોષ ગણે છે બધા દીલ ને બદ્લે…
ચોર નીર્દોષ ઠરી જાય તો કહેવાય નહી
શોક્નો માર્યો તો મરશે નહી તમારઓ આ “ઘાયલ”
ખ્શી નો માર્યો મરી જાય તો કહેવાય નહી
-”ઘાયલ”

સમય જાતાં બધું સહેવા હૃદય ટેવાઇ જાયે છે

સમય જાતાં બધું સહેવા હૃદય ટેવાઇ જાયે છે
ગમે તેવું દુઃખી હો, પણ જીવન જીવાઇ જાયે છે.
હૃદયના દર્દની વાતો કદી છાની નથી રહેતી
હૃદય ગભરાય છે ત્યારે નયન ભીંજાઇ જાયે છે.
સમય બદલે તો બદલે, પણ પ્રણય રંગો નહીં બદલે
હૃદય રંગાઇ જાયે છે તો બસ રંગાઇ જાયે છે.
મુસીબતના દહાડા એ કસોટીના દહાડા છે.
છે પાણી કેટલું કોના મહીં જોવાઇ જાયે છે.
જીવન સારું જીગરની આહ થી ફૂંકી દઉં ‘ઘાયલ’
કદીક મારા ઉપર મને ય એવી ખાઇ જાયે છે.
- અમૃત ઘાયલ

કોઈ શું કરે ?

એ જ ભણકારા સતત સંભળાય કોઈ શું કરે ?
આપમેળે દ્વાર ખુલી જાય કોઈ શું કરે ?

એ પછી સઘળું ભૂલાતું જાય કોઈ શું કરે ?
કે જો અરીસામાં ય એ દેખાય કોઈ શું કરે ?

જળપરીની વારતાથી છેક ઉપનિષદ સુધી
એક આ મનને ન ગોઠે ક્યાંય કોઈ શું કરે ?

કોઈ આવીને અચાનક કેંદ્રબિંદુ થઈ ગયું
ને એ જ છે આકાશનો પર્યાય કોઈ શું કરે ?

ક્યાંક કોઈ રાહ જોતું એ જ સંગાથે સતત
ને એ જ પાછળ દોડતું દેખાય કોઈ શું કરે ?

                                            –     રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’

કોઈ નું દિલ તોડવું નથી

દોલત મળે કે ના મળે ,પણ હવે દોડવું નથી ,
હાથે રહી ને ઝેર હવે ધોળવું નથી ,
આ સત્ય કઇ નવું નથી ,
બે ગજ કફન સિવાય કઈ લઇ જવું નથી ,
માણસ તરીકે જન્મ લે છે અહી બધા ,
... પણ અફસોસ છે કે કોઈ ને અહી માણસ થવું નથી ,
ગુણ દોષ સવું ને પારકા જોવાની ટેવ પડી ગઈ છે.,
પોતાનું રુદય કોઈને ઢન્ઢોળવું નથી ,
દેવાલયો માં અને કથા ઓ માં ઘણી ભીડ થાય છે ,
પ્રભૂ ની સાથે રુદય કોઈને જોડવું નથી ,
ટેવ પડી ગઈ છે જૂઠ નાં વ્યવહારની ,
કોઈ ને સત્ય ક્યાં છે તે હવે ખોલવું નથી,
પ્રભુ ! જિંદગી માં ફક્ત આટલું જ કરો ,
નિર્ણય કરો! કે! કોઈ નું દિલ તોડવું નથી .

જાવું જ હોય તો જાજો

જાવું જ હોય તો જાજો !! જરા ધીરે રહી ને જાજો
પાછું વળીને એક નજર !! આશા પૂરી કરી ને જાજો

આવવાનું ક્યાં કહું છું!! થોડાં સ્મરણ દઈ ને જાજો
જોઈ શકું જીવનભર !! એવાં દ્રશ્યો દઈ ને જાજો

રહેવાનું ક્યાં કહું છું!! એકવાર ખખડાવી ને જાજો
દ્વારે તમે ઉભાં છો, એવો આભાસ કરાવી ને જાજો

મારા અગોચર મન માંહી એક ઝાંખી કરી ને જાજો
પ્રેમના નિશબ્દ એકરારને થોડો સાંભળી ને જાજો

તમે માર્ગ એવો પકડજો જ્યાં પગલાં પડી શકે
પામી લઉં પગલાંમાં એવી દિશા ચીંધી ને જાજો .

..જનક

તારી "આવજો"

આવજો તમે, મારે હૈયે વસવા આવજો,
પ્રેમ દેવા નહિ તો પ્રેમ માણવા આવજો

અટકળ બદલવા હું વિનંતી નહિ કરું
નામ બદલવા નહિ, નામ દેવા આવજો

અજાણ્યા ધુમ્મસ માં હું ખોવાઈ ગયો છું
અસ્તિત્વ બની, ઓળખાણ આપવા આપજો

સુકાની બની આવો, હું તારી ના પણ શકું
પ્રેમનો સાગર છું હું, તમે ડૂબવા આવજો

વિશ્વાસ એટલો આપી શકું, હું જરૂરથી
હું તમારો થયેલ જ છું, મારા થવા આવજો 

... જનક દેસાઈ

ખોવાયેલ ખુશી"

અરમાનો સેવ્યા હતાં એ નગર ક્યાં છે?
કોઇ કહો, ચાલ્યા તમે એ ડગર ક્યાં છે?
.
.
ખોખલી ખુશીઓનો સાથ હમેંશા છે સાથે,
ખુશીઓમાં પણ દુ:ખોની કસર ક્યાં છે?
.
.
વહે છે જીંદગી મૃત જરણાં માફક, આમ જ,
મજા જીંદગીની તમારા વગર ક્યાં છે?
.
.
ધડકે છે દિલ ધડકનનાં સહારે અમસ્તું જ,
છો શ્વાસ તમે, એવી એને ખબર ક્યાં છે?
.
.
હસે છે દુનિયા જોઇને તને "અશોક", પણ
તમારી મુશ્કાન જેવી એમાં અસર ક્યાં છે?

-અશોકસિંહ વાળા

તને હું શું નામ આપું ?

·      મારી વેદનાના વિખરાયેલા શબ્દોને,
ગુંથીને ગઝલ બનાવનાર ગજગામિની
તને હું શું નામ આપું ?

મારી વેરાન ભૂમિને પ્રેમરસથી સિંચીને,
ઉપવન જેવી બનાવનાર,
ફુલો જેવી નાજુક નાર,
તને હું શું નામ આપું ?

મારી બંધ્ આંખોમાં
સપનાના વાવેતર કરનાર,
મારા સપનાની રાણી,
તને હું શું નામ આપું?

મારા અંહકારી અસ્તિત્વને એક પલમાં,
તારા પગ પાસે ઝુકાવનાર,
ગુલાબી પેનીની માલિકણ,
તને હું શુ નામ આપું ?

મારા તોરીલા મિજાજને ,
એક પલમાં નિખાલસ બનાવનાર,
તોરલ જેવી સતી ,
તને હું શું નામ આપું ?

એક વાર તો બોલ
તને હું શું નામ આપું ?

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

વિયોગ

ન હતી કદી કલ્પના કે રસ્તામાં મળીશુ અજનબીની જેમ,
તારા ઢળેલા નયનોમાં હશે પશ્ચાતાપનો ગૂઢ સંદેશ,
ન રહી તારી ચાલમાં એ પહેલા જેવી લચક,
ન ફેલાઈ હવામાં એ ચમેલીની પરિચિત મહેક,
હવામાં ઉડતા તારા વાળને સ્પર્શ કરવાનો નથી મને કોઈ હક
રહ્યો છે આપણને હવે આ દંભી સમાજનો ડર
તારા કંપતા અધરોની સમજી શકુ ંછું હું મૂક વાણી
તારા ઊંડા નિશ્વ્વાસ અને આહની ગહરી ઉદાસી
ન રહી તારી આંખોમાં એ પહેલા જેવી ચમક અને મસ્તી
કોણ સંભાળશે આપણી દર્દભરી દાસ્તાન જંિદગીની
કરુ છું દુઃઆ આવતા જન્મમાં થાય આપણો સુખદ મિલાપ,
ન હોય એ જંિદગીમાં કોઈ કરુણતા કે વિયોગનો વિલાપ
શ્રીમતી ફિઝ્‌ઝા એમ આરસીવાલા
(મુંબઈ)

પાગલ દિવાનો

તમારી રાહ જોયા કરું છું
આમ તેમ ગોત્યા કરું છું
ચાંદ બની આકાશે જઈ બેઠા
આભમાં તમને ગોત્યા કરુ છું
ફુલ છો તમે, જાણ્યુ છે જ્યારથી
માળી બની ભટક્યા કરું છું
રાતે સપનામાં આવો છો તમે
એથી તો વિચારોમાં ભટક્યા કરું છું
‘પરી’ મળે ના તું
પાગલ દિવાનો બની શોઘ્યા કરુ છું.
રાજન