અલગ-અલગ

નિખાલસ મનનો વિચાર અલગ હોય છે,
એટલે બધાને લુંટવાનો અધિકાર હોય છે.
નહોતી ખબર કે પ્રેમ, દોસ્તી ને દુનિયાનો,
વહેવાર અલગ હોય છે.
હતી ખબર એટલી કે દિલમાં કોઈના,
નામનો ધબકાર હોય છે.
આંખ સૌની સરખી પણ, આંસુના તો પ્રકાર હોય છે,
લાખો નજર જોયા પછી કોઈ એક નજરનો
ઈન્તજાર હોય છે.
દુનિયાના લોકોના પણ કેવા કેવા ખેલ હોય છે,
હોઠ પરને હૈયા પર નામ ‘‘અલગ-અલગ’’ હોય છે.
સાવન પ્રજાપતિ (જાલમપુરા)

પ્રેમ

એક કાચા સુતર નો તાતણો છે પ્રેમ,
બે નાદાન હૈયાની કમજોરી છે પ્રેમ.
ન માનો તો કાંઈ જ નથી,
માનો તો ધુઘવતો સાગર છે પ્રેમ.
એક વિરાટ અને વેરાણ રણ માં,
પાણીની હળવી બુંદ છે પ્રેમ.
વેરાણ બનેલા જીવન રૂપી બાગને,
ખીલવતી વસંત ૠતુ છે પ્રેમ.
વૃંદાવન ને સદા ખીલવતું,
‘‘લાલા’’ અને રાધાનું મિલન છે પ્રેમ.
એક ક્ષણ ભરના કરાર ને ખાતર,
આખી જંિદગી ની કુરબાની છે પ્રેમ.
રાઠોડ નિતિન એમ. (‘‘લાલો’’) (સોનવડિયા-જામનગર)

બેઠો છું

ઝખ્મ તારા સજાવીને બેઠો છું,
યાદોને તારી મઢાવીને બેઠો છું,
આવજે તમ તમારે તારી ફુરસતથી,
શ્વાસને હજી બચાવીને બેઠો છું.
આઘાત પ્રેમના પચાવીને બેઠો છું,
ઈમારત અડીખમ બનાવીને બેઠો છું,
આવે ભલેને એકદમ આંધી-તૂફાન,
ભરોસો તારો ટકાવીને બેઠો છું.
પાનખરમાં વસંતને સંભાળીને બેઠો છું,
પ્રિત અનોખી નિભાવીને બેઠો છું,
તાણી તો જઈશ જરૂર એકદી’ તુજને,
આંખોમાં દરિયો છૂપાવીને બેઠો છું.
ઘુણી તારી જ ધખાવી ને બેઠો છું,
દીવડો અખંડ જલાવીને બેઠો છું,
ઈશ્વરની ઓળખ ‘પાગલ’ને શું કરાવે કોઈ!
નિરાકાર ને જ તારામાં નિહાળીને બેઠો છું.
ડૉ.પ્રણવ ઠાકર ‘પાગલ’ (વઢવાણ)

અબોલા

લીધા મેં આબોલા સાથે તારી બેવફા મારી
કહ્યું બેવફા તે મને ન હું પ્રિયતમા તારી
ખેલ નથી કંઈ આગથી રમવું બેવફા મારી
વ્યર્થ કર્યો છે પ્રેમનો દાવો ઉણપ પ્રિતી તારી
ઈશ્ક ખાતર આવી ના શકે બેવફા મારી
તે બનાવ્યા અનેક રસ્તા હવે બેવફાઈ તારી
ના ફળે સપનું કદી તારું સાથે મારી
હઠીલા ચહેરાને જોવાનો ના કર યત્ન નયની તારી.
શા કાજ કરે છે અર્પિત જીંદગી પહેલી પ્રિતી મારી.
સાથે મારી કરતી ના વહેમ હા સહેલી તારી
કહી ‘રાજ’ બોલાવી ના શકે અબોલા સાથે તારી.
રાજેશ કે. ઢીંગલવાડા (પંચમહાલ)

ઓળખાણ

સુખઃ દુઃખના આવરણને કદી, સ્પર્શી શકે નહંિ
તેવો ગમ શોઘું છું
મારી આંખના આંસુઓને સુકવી નાખે તેવો
હર્ષ શોઘુ છું
સારા નરસા વિચારોને પ્રગટવા ન દે તેવો
અહેસાસ શોઘુ છું
આ બધી ઝંઝાળને વિશે વિચારી વિચારી
વર્તમાન ખોઈ ન બેસુ એવી
પ્રજ્ઞા શોઘુ છું
ચંિતારૂપી વાદળોથી ઘેરાઈ છું છુટવા માટે
શરદની પૂનમ શોઘુ છું
જ્યાં ફક્ત કાર્ય આનંદ સિવાય કશું ન મળે
એવુ બજાર શોઘુ છું
હું મને ઓળખુ અને બીજુ કોઈ મને ઓળખે
એવી જન્મારાની ઓળખાણ શોઘુ છું
પટેલ સોનલ ‘‘અર્પિતા’’(પોશીના)

ગઝલ

આવશો તમે આ રીતે જીંદગીમાં
ને, સમાઈ જશો દિલની હર ધડકનમાં
મને એની ખબર નહોતી.
થશે બે-ચાર મુલાકાત આપણી
ને, છવાઈ જશો તમે જીવનના હરેક ર’ગમાં
મને એની ખબર નહોતી.
બની જશો તમે જરૂરત અમારી
ને, બની રહેશે ખુશી તમ સંગમાં
મને એની ખબર નહોતી.
થશે એક’દી મિલન આપણું
ને, ઉભરાવી આવશે પ્રેમ અંગઅંગમાં
મને એની ખબર નહોતી.
મેં તો બસ મૌસમ જોઈ સૂર છેડ્યો હતો
ને, રચાઈ જશે ‘ગઝલ’ એક તરંગમાં
મને એની ખબર નહોતી.
જીતેન્દ્રકુમાર (માંડોત્રી, પાટણ)

લેવા ગયો જો પ્રેમ તો વહેવાર પણ ગયો

લેવા ગયો જો પ્રેમ તો વહેવાર પણ ગયો,
દર્શનની ઝંખના હતી, અણસાર પણ ગયો.
એની બહુ નજીક જવાની સજા છે એ,
મળતો હતો જે દૂરથી સહકાર પણ ગયો.
રહેતો હતો કદી કદી ઝુલ્ફોની છાંયમાં,
મારા નસીબમાંથી એ અંધકાર પણ ગયો.
સંગતમાં જેની સ્વર્ગનો આભાસ હો ખુદા,
દોઝખમાં કોઈ એવો ગુનેગાર પણ ગયો ?
એ ખુશનસીબ પ્રેમીને મારી સલામ હો,
જેનો સમયની સાથે હ્રદયભાર પણ ગયો ?
એ પણ છે સત્ય એની ઉપર હક નથી હવે,
એવુંય કંઈ નથી કે અધિકાર પણ ગયો.
સાકી છે સ્તબ્ધ જોઈ નશાની અગાઢ ઊંઘ,
પીનારા સાથે કામથી પાનાર પણ ગયો.
કેવી મજાની પ્રેમની દીવાનગી હશે !
કે જ્યાં ‘મરીઝ’ જેવો સમજદાર પણ ગયો.
- મરીઝ

ખરાબ છે

બસ ઓ નિરાશ દિલ, આ હતાશા ખરાબ છે.
લાગે મને કે જગમાં બધા કામયાબ છે.
એમાં જો કોઈ ભાગ ન લે મારી શી કસૂર?
જે પી રહ્યો છું હું તે બધાની શરાબ છે.
કંઇ પણ નથી લખાણ છતાં ભૂલ નીકળી,
કેવી વિચિત્ર પ્રેમની કોરી કિતાબ છે.
બે ચાર ખાસ ચીજ છે જેની જ છે અછત,
બાકી અહીં જગતમાં બધું બેહિસાબ છે.
ખુદને ખરાબ કહેવાની હિંમત નથી રહી,
તેથી બધા કહે છે, જમાનો ખરાબ છે.
- મરીઝ

દુઃખમાં જીવનની ભાળ હતી, કોણ માનશે?

દુઃખમાં જીવનની ભાળ હતી, કોણ માનશે?
ધીરજ રતનની ખાણ હતી. કોણ માનશે?
શૈય્યા મળે છે શૂળની ફૂલોના પ્યારમાં.
ભોળા હૃદયને જાણ હતી. કોણ માનશે?
લૂંટી ગઇ છે યાર! ઘડીના પ્રવાસમાં.
યુગ-યુગની ઓળખાણ હતી. કોણ માનશે?
ઉપચાર તો ગયા અને આરામ થઇ ગયો.
પીડા જ રામબાણ હતી. કોણ માનશે?
ઇશ્વર સ્વરૂપે જેને જગત ઓળખી રહ્યું.
એ શૂન્યની જ પીછાણ હતી. કોણ માનશે?
- ‘શૂન્ય’ પાલનપુરી

દુ:ખમાં જીવનની લાણ હતી, કોણ માનશે

દુ:ખમાં જીવનની લાણ હતી, કોણ માનશે ?
ધીરજ રતનની ખાણ હતી, કોણ માનશે ?
શૈયા મળે છે શૂળની ફૂલોના પ્યારમાં !
ભોળા હ્રદયને જાણ હતી, કોણ માનશે ?
કારણ ન પૂછ પ્રેમી હ્રદય જન્મ-ટીપનું,
નિર્દોષ ખેંચ-તાણ હતી, કોણ માનશે ?
ઈશ્વર સ્વરૂપે જેને જગત ઓળખી રહ્યું,
એ ‘શૂન્ય’ની પીછાણ હતી, કોણ માનશે ?
-શૂન્ય ‘પાલનપુરી’