તમારા વગર જંિદગી

કેમ જીવવી તમારા વગર જંિદગી
તમારા વગર જંિદગી જીવવી
એ લાગે છે દુશ્વાર.
તમારા વગર જંિદગી જીવવી
લાગે છે એક સૂકી ડાળ
જેને હંમેશા છે લીલા પાનનો ઈંતજાર
તમારા વગર જંિદગી જીવવી લાગે છે
એક એવો તહેવાર જેને ઉજવવો
લાગે છે માથે હોય દેવાનો ભાર.
તમારા વગર જંિદગી જીવવી એ
એક એવોે છે શ્વાસ જે ને લઉં
કે ના લઉં એ એક મોટો સવાલ
બસ, બસ, હવે એવું લાગે છે
કે તુજ મારી જંિદગીનોે આધાર.
- અલકા જયેશ શાહ ઃ (સુરત)

સાચું કહે...

વર્ષોે થયાં તને જોેઈ,
મને જોવા તું વલખે છે કે નહિ,
તડપું છું હું તારી યાદમાં,
સાચું કહું તું તડપે છે કે નહિ,
આમ તો ઘણા છે સંબંધોેના ક્યારા,
એમાં મારું ફૂલ મ્હેકેં છે કે નહિ,
તું નજીક હોવા છતાં ખૂબ દૂર છે,
તને નાની સરખી દૂરતા ભરખે છે કે નહિ,
મિલનને કલ્પુ અને જીવું છું,
મિલનની તને કલ્પના હરખે છે કે નહિ.
- રાકેશ એચ.વાઘેલા ‘રાહી’ (વાંસકુઈ-સુરત)

તું...

લોહીનાં સંબંધો કરતાં પણ વિશેષ છે તું...
મારાં અસ્તિત્ત્વનું કારણ છે તું....
મારી જંિદગીુનું બીજું નામ છે તું...
મારી રગેરગમાં પ્રેમ બની વહે છે તું...
બંધ આંખોેના દરેક શમણાંઓમાં છે તું...
ખૂલ્લી આંખોેએ જોવું તોે પણ દરેક
ચહેરાઓમાં છે તું...
મારા હૃદયના એક એક ધબકારે છે તું...
હોઠ ખૂલે તો શબ્દ બની આવે છે બસ તું...
જ્યાં પણ જોવું દરેક જગ્યાએ મારી યાદમાં છે બસ તું...
તારાંમય બની ગયો છું કેમ જીવું તારા વગર
એ આવીને શીખવ મને તું...
- સુજલ સાવલિયા ઃ (રાજકોટ)

વસંત

વીતી હતી જે વાતો ગઈકાલ
ફરી પાછી લાવી આ યાદોની
વસંત
હાથમાં હાથ રાખી અમે
ફરતા હતા કેવા!
ખાલી હાથ આવી આ
મુલાકાતોનતી વસંત.
નીતરતી હતી ખુશ્બુ એ
કળીઓમાં
સૂકી-સૂકી આવી આ ગુલાબોની વસંત
ક્યારેક બેઠાં’ તા અમે મહેફિલ ભરી
એક સન્નાટો લાવી આ રાતોની વસંત
મન મારું લાગે નહીં જેના વગર
એ ‘દોસ્ત’ ક્યાં ભૂલી આવી આ ખ્વાબોની વસંત.
- જીતેન્દ્રકુમાર (માંડોત્રી, પાટણ)

છે ઘણાં એવા કે જેઓ

છે ઘણાં એવા કે જેઓ યુગને પલટાવી ગયા
પણ બહુ ઓછા છે જેઓ પ્રેમમાં ફાવી ગયા.

દુર્દશા જેવું હતું કિંતુ સમજ નો’તી મને,
દોસ્તો આવ્યા અને આવીને સમજાવી ગયા.

હું વીતેલા દિવસો પર એક નજર કરતો હતો,
યાદ કંઈ આવ્યું નહીં – પણ આંસુઓ આવી ગયાં.

મેં લખેલો દઈ ગયા – પોતે લખેલો લઈ ગયા,
છે હજી સંબંધ કે એ પત્ર બદલાવી ગયા.

‘સૈફ’ આ તાજી કબર પર નામ તો મારું જ છે,
પણ ઉતાવળમાં આ લોકો કોને દફનાવી ગયા!

- સૈફ પાલનપૂરી

વરસોથી સંઘરી રાખેલી દિલની વાત

વરસોથી સંઘરી રાખેલી દિલની વાત જણાવું છું
મમતા રાખીને સાંભળજો હું તમને બહુ ચાહું છું

વાત કરો છો સખીઓ સાથે જ્યારે ધીમી ધીમી
મનની કળીઓ પણ ખીલે છે ત્યારે ધીમી ધીમી
મારી વાત હશે એમ માની હરખાઉ છું મનમાં
વડીલ જેવું કોઈ મળે તો બહુ શરમાઉ છું મનમાં

પગલાં જેવું લાગે છે ત્યાં ફુલો રોજ ધરું છું
સાચું કહી દઉં મનમાં તો ફેરા રોજ ફરું છું
ચાલ તમારા જેવી જ્યારે કોઈ લલના ચાલે છે
એવી હાલત થાય છે બસ મિત્રો જ મને સંભાળે છે

પત્ર લખીને આજે તમને દિલની વાત કહી છે મેં
કહેવાનું બસ એજ કે તમથી છાની પ્રિતી કરી છે મેં
પણ આ છેલ્લી વાત કહ્યા વિણ મારાથી રહેવાતું નથી
કોને નામે પત્ર લખ્યો છે એજ મને સમજાતું નથી

એક જ ઈચ્છા છે કે મારો પત્ર બધાને કામ આવે
પોતાની પ્રેમીકાને સૌ આ રીતે સમજાવે
દુનિયાનાં સૌ પ્રેમીઓને ભેટ અનોખી આપું છું
મારા શબ્દો વાપરવાની છૂટ બધાને આપું છું

શબ્દો મારા પ્રેમ તમારો બંને સંયોગ થશે
તો જીવનમાં કવિતાનો સાચો સદઉપયોગ થશે
મળી ન હોય કોઈને એવી જાગીરદારી મળશે
દુનીયાની સૌ પ્રિતમાં મુજને ભાગીદારી મળશે

– સૈફ પાલનપુરી

ૠણાનુ બંધ......

મન ધૂમે ચોતરફ, સાંજ ને સવાર,
ને હૃદયના દ્વાર જાણે અકબંધ છે.
આજ બધાય ને કાલે છૂટે સંબંધ કેવા,
સંયોગ એ ન મળ્યો જે ૠણાનુંબંધ છે.
છૂટ્યા પછી પણ હૃદયમાં છવાયા કરે,
શાશ્વતને પામી શકે એવા સંબંધ ક્યાં છે.
સુખ અને દુઃખ એક જ મનના બે રૂપ,
જાણે પ્રેમ અને વિરહનો સરખો પ્રબંધ છે.
નથી માત્ર શબ્દોની ગોઠવણ કવિતાઓ,
લાગણીના લાસ્યમાં યુગોનો ભાવાનુબંધ છે.
જગમાલ રામ ‘સુવાસ’
(મુ.ખોરાસા-ગીર)

વેદના

‘‘ન સહેવાતા લે સાદ એક પાડું છું,
ન રહેવાતા યાદ અપાવું છું.
જોઈલે કસોટી આ તારા પ્રેમની છે,
હું તો તારા પ્રેમનો ફેર ભાળુ છું.
પ્રીતિકેરા કડવા છૂંટ પીવું છું,
સાચે જ બદલો વાળે છે હો તું!
થતુ નથી કે, હું કોઈને સતા’વું છું,
રાતભર તું પોઢે ’ને હું જાગુંં છું.
તમારા નામના જપ જપું છું હવે,
દઈ દે દર્શન તારા ચાહું છું.’’
જાદવ વિક્રમ કે. (મુ.પો.- ચિઠોડા)

કાવ્ય

અશક્યતાને શબ્દોના
બંધારણની જરૂર હોય છે,
અને શક્યતાને સ્પર્શના
આવરણની જરૂર હોય છે.
શબ્દોની અસ્તિત્વતાને
શોધવાની જરૂર હોય છે,
રચના ગમે તેવી હોય તેને
વાસ્તવિક્તાની જરૂર હોય છે.
રૂપ-શંિગાર તો હોય પણ
તેને દ્રષ્ટિની જરૂર હોય છે,
હૃદયનું ઊંડાણ ગમે તેવું હોય તેને
ખોળવાની જરૂર હોય છે.
આમ તો પ્રેમમાં કાવ્ય રચાઈ
જ જાય,
પણ તેને એક ‘શાયર’ની
જરૂર હોય છે.
વિનય બી.પ્રજાપતિ બિલીમોરા (નવસારી)

અજાણતાં

જાણે અજાણે ઘણું બઘું બની ગયું,
અજનબી તમો એક જાણ બની ગયા.
ક્યાં હતાં અને ક્યાં આવી ગયાં,
આ મેઘધનુષ્યના રંગો બની ગયા.
સવારે મહેકતુ હતુ ફુલડું આ શોભતું,
સાંજ પડે કરમાઈને ખરી ગયું.
યૌવન આજે નાચે છે લીલાછમ, પડવાશની જેમ.
કોઈ કાળે થઈ જશે સૂકા તણખલાંની જેમ,
ફરફરતી હવામાં અરમાનો ફેંદાઈ ગયા.
ક્યાંક લીલી કૂંપણનો અહેસાસ થવા લાગ્યો,
ત્યાં, ત્યારે જ કંઈક અજાણતાં જ
બની ગયું.
શર્મિષ્ઠા જી. પટેલ (મહેસાણા)