સંગીત ઘુ્રજતું હશે

‘‘કાશ...
જીવનરાહના એક વળાંક પર
આપણે એકબીજાને ખોઈ દીધા ના હોત...
તો મારી આંખોમાં કદી અંધારી રાત ના હોત.
સવાર પડતા હું વ્યર્થ
ભટકું છું
વીતેલી ક્ષણોની શોધમાં...
ખીલેલી વસંતના
એકાદ વૃક્ષ તળે
આપણા પ્રતિબંિબો હજુય ‘આહ’ ભરી રહ્યા છે.
આપણા નયનો અપલક તાકી રહ્યા છે.
તારા દેહની સોડમ હજુય આ લહેરખીમાં શોઘું છું
રાતના રોમાંચક સ્પર્શથી હજુય જાગી ઉઠું છું
ત્યારે...
વાસ્તવિક ક્ષણો મને ટપારે છે અને
ક્ષિતિજ ને પેલે પાર ઉભેલા આપણે
અચાનક અપરિચિત બની ખોવાઈ જઈએ છીએ
પરંતુ...
આપણા સ્પર્શનું મખમલી સંગીત આજેય
આપણા અબોલ ચાર હોઠો પર ઘુ્રજતું હશે...!!!’’
વિઠ્ઠલાણી પ્રવિણ સી. (‘‘મીત’’)
ભાવનગર (ગુજરાત)

રાત

આવે યાદ ને સતાવે છે રાત,
ખુલી આંખે સપના બતાવે છે રાત,
દિન તો નીકળી જાય અમસ્તો જ,
પડે રાત ને રડાવે છે રાત,
જીવ શ્વાસે રમત રમ્યા કરતો,
આવે જાય દિવસ ને રાત,
હોય કલમ હાથમાં તો લખી દઉં,
રહી જાય શબ્દો ને જગાવે છે રાત,
એ ગયા શું કે, ગમ મળ્યા અહીં,
દુઃખ મારું ને આંસુ વહાવે છે રાત.
રાકેશ એચ.વાઘેલા ‘રાહી’
વાંસકુઈ (અડાજણ-સુરત)
૦ ૦ ૦

... મૂકી ગૈ તું!

લાવણ્યની છાપ મુકી ગૈ તું,
લાગણીમાં ચાપ મુકી ગૈ તું.
કમળ ઊગે છે સરોવરમાં જ્યાં,
ત્યાં અમીનું આપ મુકી ગૈ તું.
મુજ નનામી નિકળે અવ ક્યાંથી રે?
હૃદયમાં વિલાપ મુકી ગૈ તું.
વાસનાનો લાંપ તોડી નાખ્યો,
તો, વ્યંઢળ શાપ મુકી ગૈ તું.
કેમ સાંદે સ્પંદનો દલડામાં,
ધાપ કેરો માપ મુકી ગૈ તું.
રામ સીતાની અમર જોડીમાં,
મૌન રાવણ ઝાંપ મુકી ગૈ તું.
છાબડીમાં ફૂલડાં લાવ્યો’તો,
સાવ ઝેરી સાપ મુકી ગૈ તું.
દ્વાર ખોલી શ્વાસ તો લીધો મેં,
લાત મારી ટાંપ મુકી ગૈ તું.
હૃદયમાં છે જો તસ્વીર હજુયે,
કેમ કાઢું? વ્યાપ મુકી ગૈ તું.
વિનોદચન્દ્ર બોરીચા (મુંબઈ-૧૩)

ભવોભવનો સબંધ

પળેપળના એ સ્મરણોની, યાદ અકબંધ છે,

જુદા થયા પછીનો, આ તે કયો સબંધ છે.

જ્યાં જોઉં ત્યાં દેખાય તું, મનમાં હરપળ તું જ છે,

સ્મૃતિઓની વહેતી સરિતામાં, પ્રેમ નિર્બંધ છે.

તારા સંગાથે હું, જીવી રહ્યો તો સ્વર્ગમાં,

વિરહની વેદનાના રણમાં, દરેક મજનુ અંધ છે.

તું તો ખુશ છે, તેં વસાવેલી તારી દુનિયામાં,

મારી તો હવે, જીવનની કિતાબ જ બંધ છે.

આ ભવમાં અંજળપાણી, ખૂટી ગયાં તો શું?

આપણે તો પ્રિયે, ભાવોભવનો સંબંધ છે!!!

હર્ષદ દોશી ‘‘હર્ષ’’(સુરત)

પામી ના શક્યો

એના હૃદયનો પાર પામી ના શક્યો,
ને હું કદી આચાર પામી ના શક્યો.
નૌકા બનીને છું તણાયો આજદિન,
પણ હું કદી મઝધાર પામી ના શક્યો.
પૂરી હતી એણે જ રંગોળી, અરે!
હું રંગ કે આકાર પામી ના શક્યો.
મેં વાટમાં પાગલ બની શોઘ્યા કર્યું,
પણ ક્યાંય હું આધાર પામી ના શક્યો.
જોતી હતી એ તીરછી નજરે ઘણું,
હું પ્રેમ કે ધિક્કાર પામી ના શક્યો.
કેવું હસીને દૂર એ ચાલી ગઈ!
હું પ્રેમનો એ સાર પામી ના શક્યો.
જગદીશ સાઘુ ‘પ્રજ્ઞેય’ (સુરત)

તારા વિના

કહેવું છે કંઈક મારે પણ,

સાચે જ તને કહેવાતું નથી,

મળવું છે જલ્દી મારે તને,

પણ કેમેય કરી મળાતું નથી.

જોવો છે ચહેરો તારો,

પણ નજર આવતો નથી,

સમય ને સંજોગ છે એવા કે,

મિલાપનો મેળ ખાતો નથી.

ઉદાસીને નિરાશા પથરાયા છે,

પ્રેમ-વસંતનો વાયરો વાતો નથી,

હું છું મજબૂત મનોબળવાળો,

ઝંઝાવાતો, પડકારોથી ગભરાતો નથી.

મહેંદી મૂકી છે તારા નામની,

હૈયેથી રંગ હવે જાતો નથી,

સુખ-સંપત્તિ સઘળા હોવા છતાં,

તારા વિના જીવ હરખાતો નથી.

કિરણ શાહ ‘સૂરજ’ (અમદાવાદ-૧૩)

અભિલાષા

મનને ગમે તે મને મળતું નથી,
કામ જ્વાળામાં બળવું ગમતું નથી.
મૌન તારૂ મને વસમું લાગે,
ઝુરતાં રહીને શેં સોણલા જાગે?
પ્રેમની સરવાણી શીદ ધરબી રાખે,
પ્રેમમાં પડીશ તો દિલ ધંિગું થાશે.
તારી ‘હા’માં થાશે, જીવન સફળ,
નન્નો હશે તો, તે બનશે કબર.
પંખી પાળવાનો શોખ છે, ન્યારો,
પાળીને પોષવું, તે છે, મારો નારો.
આમ તો હૃદયમાં સાવ શુન્યાવકાશ છે,
તે છતાં, તેમાં સનમ તારો વાસ છે.
તુ, મારે સાથ જો હશે,
તો મૃત્યુ ડર મને શીદને રહેશે.
પારસ સી રાણા (ગોધરા)

અનામિકા

આવી છે વાત હોઠો પર, કહી શકતો નથી,
ઈશારાનું છે કામ, કરી શકતો નથી.
લઈ લીધો છે નિર્ણય, આજ તમને કહેવું છે.
વર્ષો સુધી તમારી સાથે રહેવું છે,
યુવાનીની થોડીક પળો, તમારી સાથે માણવી છે.
રિસાયા છો આજે તમને મનાવવા છે,
વિખરાયેલું સ્મિત ફરી મલકાવવું છે.
ચકાસી જુઓ મારી પંક્તિમાં પ્રથમ પાંચ અક્ષર
સમજાઈ જશે મારે તમને શું કહેવું છે?
અલ્પેશ એમ.પરમાર(કરજણ)

રાતરાણી

આરઝૂ છે એક સાથે જીવવાની,
જંિદગીમાં પાસ પાસે રહેવાની.
શ્રાવણી વરસે છતાંયે પાંપણ આ,
સાવ કોરી આંખ આજે રહેવાની.
આંખથી વરસાદ વરસે મસમોટો,
આંસુમાં ડુબેલ આંખ જાણે રહેવાની.
શબ્દ ખોલી આવરણ બોલે કવિતા,
આ ઘડીની વાટ તારે રહેવાની.
બે’ક ક્ષણ મારી ગણું છું તને ને,
ૠતુ આવી સામ સામે રહેવાની.
રાતરાણી બાગમાં મ્હેંકી ઊઠી,
ને સખી સુગંધી મારે રહેવાની.
‘‘સખી’’ દર્શિતા બાબુભાઈ શાહ
(અમદાવાદ)

પ્રેરણા

આપની ક્ષણિક મુલાકાત,
જીવનના અતિતમાં બદલાઈ ગઈ.
આપની મૃદુ સ્વરવાણી,
હૃદયના સ્પંદનોમાં વ્યાપી ગઈ.
આપના નયનોના પ્રતિબંિબ,
સ્મૃતિપટ પર છવાઈ ગઈ.
આપની લાગણીના સુરોએ,
પ્રેમકૂંપળ ફૂટી ગઈ.
આપની હૃદયની ઉર્મિઓ,
રોમેરોમમાં વ્યાપી ગઈ.
આપના સ્નેહના આલંિગનો,
‘સ્નેહદીપ’ પ્રજ્જવલિત કરી ગઈ.
આપના જીવંત પ્રેમ સ્પંદનો,
હૃદયની અનુભૂતિ કરાવી ગઈ.
‘અવનિ’ની સ્નેહ જ્યોત,
‘દીપ’ની પ્રેરણા બની ગઈ.
દિપક મહેશ પંડ્યા ‘સ્નેહ’
(બિલીમોરા)