આરજુ….!!!

તમારી યાદને બસ હું દિલથી ભુલાવી ના શક્યો..!
ને…! દિલ ની દુનીયાને ફરીથી વસાવી ના શક્યો…!!
ખબર તો હતી જ કે ત્યાં નથી કોઈ મંઝિલ મારી…
…પણ મારી એ રાહ ને હું બદલાવી ના શક્યો…!
તમારી આ… યાદે… તો કેટલા કર્યા છે બેહાલ અમને ..!
કે ખુદ મારા જ પ્રતિબિંબ ને હું જ પિછાણી ના શક્યો !!!
આમ તો , સામે જ વેરાણું હતુ આંસુઓનુ સમંદર …..
લાચાર હતો, મારી જ પ્યાસ ને હું બુઝાવી ના શક્યો
આમ તો હતી ઘણી જગ્યા આ નાનકડા દિલમાં…
પણ બે બુંદ તમારા પ્રેમના હું સમાવી ના શક્યો…
કે અશ્રુ વાટે વહેવડાવી દીધા મે તમને…’અંકુર’
દિલમાં તો શું ? બે ક્ષણ આ નયન માં પણ વસાવી ના શક્યો…!!!
- હસમુખ ધરોડ ‘અંકુર’

તમને સમય નથી અને મારો સમય નથી

“દિલનાં દર્દને અશ્રુથી તોલી શક્યા નહીં,
હૈયું પરસ્પર આપણે ખોલી શક્યા નહીં;
જાલિમ જમાનો બેઉની વચ્ચે હતો એથી,
સામે મળ્યા ને કાંઈ પણ બોલી શક્યા નહીં.”
તમને સમય નથી અને મારો સમય નથી,
કોણે કહ્યું કે આપણી વચ્ચે પ્રણય નથી.
રોકી રહી છે તમને તમારી શરમ અને,
મારા સિવાય મારે બીજો કોઈ ભય નથી.
વિસરી જવું એ વાત મારા હાથ બહાર છે,
ને યાદ રાખવું એ તમારો વિષય નથી.
હું ઇન્તિજારમાં અને તમે હો વિચારમાં,
એતો છે શરૂઆત કંઈ આખર પ્રલય નથી.
- બાપુભાઈ ગઢવી

કૈં નથી…

બાકી શરીર કૈં નથી ચહેરો છે દોસ્તો
ઓળખ, અટક ને નામનો પહેરો છે દોસ્તો
માણસ સુધી તો કઈ રીતે પહોંચી શકે કોઈ
દેખાય તેથી પણ વધુ ગહેરો છે દોસ્તો
ક્યાં એ અવાજ સાંભળી પડઘાય છે જરા
માણસ ખુદાથી પણ વધુ બહેરો છે દોસ્તો
એકાંત છેક તળિયે મળે તો મળી શકે
ડૂબી જવાય એટલી લહેરો છે દોસ્તો
-નયન દેસાઈ

અર્થ નથી...

હવે તને જોવાનો કોઈ અર્થ નથી,
મને સમજી શકે એવું તારૂ દિલ નથી.
તું તરછોડ્યા કરે અને હું ચાહ્યા કરૂં,
એ હવે મને મંજુર નથી.
ભલે હું હાર્યો અને તું જીતી પણ,
મારી હાર જેવો દમ તારી જીતમાં નથી.
નસીબદાર છે એ કે જેને તું મળી,
પણ એમાં હું શું કરી શકું?
તને પામી શકું એવી એકેય રેખા,
મારા હાથમાં નથી.
હું જોઉં તને, તું જુએ કોઈ બીજાને,
તેથી જ તને જોવાનો કોઈ અર્થ નથી.
હું લખું અને તું વાંચી ના શકે,
અને કદાચ વાંચે તો સમજી ના શકે,
એવી મારી આ ગઝલનો કોઈ અર્થ નથી.
નીરજ (સાવર કુંડલા)

સંગીત ઘુ્રજતું હશે

‘‘કાશ...
જીવનરાહના એક વળાંક પર
આપણે એકબીજાને ખોઈ દીધા ના હોત...
તો મારી આંખોમાં કદી અંધારી રાત ના હોત.
સવાર પડતા હું વ્યર્થ
ભટકું છું
વીતેલી ક્ષણોની શોધમાં...
ખીલેલી વસંતના
એકાદ વૃક્ષ તળે
આપણા પ્રતિબંિબો હજુય ‘આહ’ ભરી રહ્યા છે.
આપણા નયનો અપલક તાકી રહ્યા છે.
તારા દેહની સોડમ હજુય આ લહેરખીમાં શોઘું છું
રાતના રોમાંચક સ્પર્શથી હજુય જાગી ઉઠું છું
ત્યારે...
વાસ્તવિક ક્ષણો મને ટપારે છે અને
ક્ષિતિજ ને પેલે પાર ઉભેલા આપણે
અચાનક અપરિચિત બની ખોવાઈ જઈએ છીએ
પરંતુ...
આપણા સ્પર્શનું મખમલી સંગીત આજેય
આપણા અબોલ ચાર હોઠો પર ઘુ્રજતું હશે...!!!’’
વિઠ્ઠલાણી પ્રવિણ સી. (‘‘મીત’’)
ભાવનગર (ગુજરાત)

રાત

આવે યાદ ને સતાવે છે રાત,
ખુલી આંખે સપના બતાવે છે રાત,
દિન તો નીકળી જાય અમસ્તો જ,
પડે રાત ને રડાવે છે રાત,
જીવ શ્વાસે રમત રમ્યા કરતો,
આવે જાય દિવસ ને રાત,
હોય કલમ હાથમાં તો લખી દઉં,
રહી જાય શબ્દો ને જગાવે છે રાત,
એ ગયા શું કે, ગમ મળ્યા અહીં,
દુઃખ મારું ને આંસુ વહાવે છે રાત.
રાકેશ એચ.વાઘેલા ‘રાહી’
વાંસકુઈ (અડાજણ-સુરત)
૦ ૦ ૦

... મૂકી ગૈ તું!

લાવણ્યની છાપ મુકી ગૈ તું,
લાગણીમાં ચાપ મુકી ગૈ તું.
કમળ ઊગે છે સરોવરમાં જ્યાં,
ત્યાં અમીનું આપ મુકી ગૈ તું.
મુજ નનામી નિકળે અવ ક્યાંથી રે?
હૃદયમાં વિલાપ મુકી ગૈ તું.
વાસનાનો લાંપ તોડી નાખ્યો,
તો, વ્યંઢળ શાપ મુકી ગૈ તું.
કેમ સાંદે સ્પંદનો દલડામાં,
ધાપ કેરો માપ મુકી ગૈ તું.
રામ સીતાની અમર જોડીમાં,
મૌન રાવણ ઝાંપ મુકી ગૈ તું.
છાબડીમાં ફૂલડાં લાવ્યો’તો,
સાવ ઝેરી સાપ મુકી ગૈ તું.
દ્વાર ખોલી શ્વાસ તો લીધો મેં,
લાત મારી ટાંપ મુકી ગૈ તું.
હૃદયમાં છે જો તસ્વીર હજુયે,
કેમ કાઢું? વ્યાપ મુકી ગૈ તું.
વિનોદચન્દ્ર બોરીચા (મુંબઈ-૧૩)

ભવોભવનો સબંધ

પળેપળના એ સ્મરણોની, યાદ અકબંધ છે,

જુદા થયા પછીનો, આ તે કયો સબંધ છે.

જ્યાં જોઉં ત્યાં દેખાય તું, મનમાં હરપળ તું જ છે,

સ્મૃતિઓની વહેતી સરિતામાં, પ્રેમ નિર્બંધ છે.

તારા સંગાથે હું, જીવી રહ્યો તો સ્વર્ગમાં,

વિરહની વેદનાના રણમાં, દરેક મજનુ અંધ છે.

તું તો ખુશ છે, તેં વસાવેલી તારી દુનિયામાં,

મારી તો હવે, જીવનની કિતાબ જ બંધ છે.

આ ભવમાં અંજળપાણી, ખૂટી ગયાં તો શું?

આપણે તો પ્રિયે, ભાવોભવનો સંબંધ છે!!!

હર્ષદ દોશી ‘‘હર્ષ’’(સુરત)

પામી ના શક્યો

એના હૃદયનો પાર પામી ના શક્યો,
ને હું કદી આચાર પામી ના શક્યો.
નૌકા બનીને છું તણાયો આજદિન,
પણ હું કદી મઝધાર પામી ના શક્યો.
પૂરી હતી એણે જ રંગોળી, અરે!
હું રંગ કે આકાર પામી ના શક્યો.
મેં વાટમાં પાગલ બની શોઘ્યા કર્યું,
પણ ક્યાંય હું આધાર પામી ના શક્યો.
જોતી હતી એ તીરછી નજરે ઘણું,
હું પ્રેમ કે ધિક્કાર પામી ના શક્યો.
કેવું હસીને દૂર એ ચાલી ગઈ!
હું પ્રેમનો એ સાર પામી ના શક્યો.
જગદીશ સાઘુ ‘પ્રજ્ઞેય’ (સુરત)

તારા વિના

કહેવું છે કંઈક મારે પણ,

સાચે જ તને કહેવાતું નથી,

મળવું છે જલ્દી મારે તને,

પણ કેમેય કરી મળાતું નથી.

જોવો છે ચહેરો તારો,

પણ નજર આવતો નથી,

સમય ને સંજોગ છે એવા કે,

મિલાપનો મેળ ખાતો નથી.

ઉદાસીને નિરાશા પથરાયા છે,

પ્રેમ-વસંતનો વાયરો વાતો નથી,

હું છું મજબૂત મનોબળવાળો,

ઝંઝાવાતો, પડકારોથી ગભરાતો નથી.

મહેંદી મૂકી છે તારા નામની,

હૈયેથી રંગ હવે જાતો નથી,

સુખ-સંપત્તિ સઘળા હોવા છતાં,

તારા વિના જીવ હરખાતો નથી.

કિરણ શાહ ‘સૂરજ’ (અમદાવાદ-૧૩)