Pages

Tuesday, 3 July 2012

કાચના પંિજરની અંદર કેદ

જંિદગી ખુદ કાચના પંિજરની અંદર કેદ છે,
જૂના દીની યાદના પંિજની અંદર કેદ છે.
જંિદગીને માણવા માટે જીવન પૂરતું નથી,
સપનાંઓ જે, આંખના પંિજરની અંદર કેદ છે.
તેજને બદલે જો ધગધગતો જ્વાળામુખી છે,
રોશની પણ સાથના પંિજરની અંદર કેદ છે.
વૈભવી જીવન છતાં પણ ખુદ અલગ દુનિયામાં રહે,
ભાગ્યરેખા હાથના પંિજરની અંદર કેદ છે.
હાથ જાણીતો અજાણે પણ અડીને જાય તો,
ગીતો પણ જો છંદના પંિજરની અંદર કેદ છે.
દર્શિતા બાબુભાઈ શાહ ‘‘સખી’’
(અમદાવાદ)

જંિદગી એક સ્વપ્ન

મળી નજરો આપની સાથે
નજરોને નજરો પલકમાં મળી ગઈ
સ્નેહના સ્પંદનો હૃદયમાં
યાદોને પૂજી રાખી નયનો મહીં,
અચાનક ક્યારેક થતા મિલનમાં
કરી ન શકાયો એકરાર પ્રેમનો
ધૂંટાયો દેહ માત્ર સ્નેહ પામવાને
સ્નેહ-પાથેય એક પ્રેરણા બની ગઈ
જીવન મઘ્યે અચાનક એક ક્ષણે
થયો પ્રેમ એકરાર,
અતિતની યાદીમાં
કાશ! મળ્યા હોત આ નિજ જીવનમાં
જીવનનૌકા પહોંચી હોત
અવકાશમાં
મહેંક પવિત્ર સ્નેહની પથરાઈ ગઈ
‘સ્નેહ’ વિના ‘દીપ’ની જ્યોત
ફેલાઈ ગઈ
અંતે! વમળમાં જીવનનૌકા
‘અવનિ’માં ફસાઈ
અને! ંિજંદગી એક સ્વપ્ન
બની ગઈ.
દિપક મહેશ પંડ્યા ‘સ્નેહ’
(બિલીમોરા)

કોઈ

દિલના અરમાન ને ફના કરી ગયું કોઈ
લાગણીઓ સાથે ચેડા કરી ગયું કોઈ
પ્રીતના જામ પીતા પહેલાં ઢોળાઈ ગયા
ઝેર પણ શિવની જેમ પચાવી
ગયું કોઈ
હાથોમાં હાથ લઈને
મરવાની આશ હતી
જુદાઈના જંગલમા મને
દફનાવી ગયું કોઈ
ચેનથી સુતો હતો
હું બદનામીની કબરમાં
દીવો મુકી મારા દિલને
દઝાડી ગયું કોઈ
ઘાયલ થયા પછી જીવવું
સહેલું નથી હોતું
‘‘સખી’’ની લાશને
કબર સુધી મુકી ગયું કોઈ.
પંિકલકુમાર જે. પરમાર ‘‘સખી’’
(મેનપુર-બાલાશિનોર)

વરસો તરસવું પડ્યું છે

પ્રેમ તરફ એક પગલું એટલું મોંધુ પડ્યું છે,
દરિયો ભરી મારે રડવું પડ્યું છે.
સમય તો હતો વસંતનો ને,
પાનખરની જેમ મારે ખરવું પડ્યું છે.
પ્રેમ હોય છે આત્માનું મિલન પણ
શીશાની માફક મારે ટૂટવું પડ્યું છે.
ક્યાં શોઘું હવે એ દુનિયાદારી,
પામવા તુજને મારે દર દર ભટકવું પડ્યું છે.
એવો હવે સમય નથી કે તું મળે
જોવા એ ચહેરો મારે વરસો તરસવું પડ્યું છે.
રજનીકાન્ત ‘રાજન’
(બામણવાડ-મોડાસા)

તણાઈ રહ્યો છું

‘‘જુદાઈની લહેરોમાં હવે
તણાઈ રહ્યો છું
મંઝિલ તો છે ફક્ત
તમને પામવાની પણ
કેમ જાણે ચારેય
દિશાઓમાં ગુંચવાઈ રહ્યો છું.
આજ કહું એના
વરસો વિતી ગયા હવે
ચાંદ વિનાના અમાસમાં
ભટકાઈ રહ્યો છું
આ દર્દ છે કેવું?
કોને પૂછું અહિ
એક દિ’ મળીશ તુજને વિચારે
શ્વ્વાસ લઈ રહ્યો છું.
તરસતી આંખોમાં
‘બંિદુ’ અનંત વહી ગયા
બસ, કલમ થકી ‘રાધે’
વેદના ગાઈ રહ્યો છું.
હે ‘સહિયર’ આ ભાગ્ય છે કેવું?
રચ્યો મેં પ્રેમ સાગર
હવે એ સાગરની લહેરોમાં
હું તણાઈ રહ્યો છંુ...!’’
પ્રણામી અનિલ ‘રાધે’
(બામણવાડ, મોડાસા, સાબરકાંઠા)

જોયો છે

લખતાં-લખતાં કાગળને ફાટતો જોયો છે,
કલમ શું લખે, વિચાર, ખોવાતો જોયો છે,
એ જગ્યાએ બેઠાં બેઠાં,
દિવસ આથમતો જોયો છે,
આ માનવ મહેરામણમાં મેં,
મને જ ખોવાતો જોયો છે,
રીત, રિવાજ,
રસમમાં પ્રેમને પીસાતો જોયો છે,
હાલ જ કહી દો,
સમય ક્યારેક મારો ખોવાતો જોયો છે,
મંદિરમાં ભગવાનને મૌન જોયો છે,
તો જીતની શું વાત કરું,
એને જ મને હરાવતા જોયો છે,
પકડેલો એમણે હાથ,
ધીમે ધીમે છુટતો જોયો છે,
શબ્દ એમનોજ,
મેં તુટતો અંતે જોયો છે,
વિશ્વ્વાસે એમના,
શ્વ્વાસ મારો તુટતો જોયો છે.
ભગવત રથવી ‘ભવ’
(પાટડી)

સાથ માગે છે

યાદોમાં તમારી દિલ મારું
એક વિચાર માગે છે.
મઘ્ય રાત્રિએ આવીને સપનામાં
એક સુખી સંસાર માગે છે.
રાત-દિન જોવા તમને આંખ મારી
એક સુંદીર સ્નેહ માગે છે.
બોલો બે બોલ તમે સાંભળવા એ
એકાંતમાં એક મુલાકાત માગે છે.
ચાલ્યો છું તમન્ના લઇને એક
રાહ પર ઇન્તજાર માગે છે.
‘‘મન’’ તો હંમેશા બસ તમારો જ
એક જનમો-જનમનો સાથ માગે છે.
મુકેશ કે. રાવત
(નાગવાસણ)

કહેજો તમે વિચારી?

આપ હસતા રહો એવી કામના અમારી,
અમને ગમે છે સુંદર આ આંખો તમારી.
તરસ્યો હતો વરસોથી આપ નયનોને જોવા,
તરસ છીપાવી આ કામણગારી આંખોએ તમારી,
દિન-રાત આપની યાદો સતાવે છે મને,
આપની યાદોની ‘સેજ’ આ તે કેવી બીમારી?
આપના ચહેરા વિના કંઈ જોવાની ઇચ્છા નથી,
એવું કેમ થયું! જરા કહેજો તમે વિચારી?
‘વેદ’ કિરણ દરજી
(પલ્લાચર, તા. પ્રાંતિજ)

Monday, 2 July 2012

મારું મન :

મારું મન :
----------------------
ગભરાય છે મારું મન
વળીને મુંઝાય છે,
સત્ય જ્યાં સમજાય, ત્યાં
વ્યવહારમાં મુંઝાય છે, મારું મન

જીવીને જાણ્યું
‘ને વર્તન ને તાણ્યું
મન મનાવા જાઉં ત્યાં
સમાજમાં સપડાય છે, મારું મન

એક પગલું જ્યાં ભરું ત્યાં
એ બે ચુકી જાય છે,
હૈયે હામ ના પ્રયત્નો માં
ધોખા થી ગગડી જાય છે, મારું મન

પ્રેમ પંથે પગ માંડ્યા પછી
ગીતો ગાતું થાય છે,
હૈયુ ખખડી જાય છે ત્યારે
ગઝલો ગાતું થાય છે મારું મન

જવાબ ગોતવા જાઉં ત્યારે
સવાલો ઉભાં થાય છે
સવાલોના વંટોળમાં
ધૂળ ધૂળ થાય છે, મારું મન

ઠેશો ખાધી ‘ને થોથા ય ભણ્યો
એકડેએકથી અગ્યાર સુધી ગણ્યો
સરવૈયું મેળવવા જાઉં ત્યાં
શેષ માં ખોટ દેખાય છે

હા,
અભણ થતું જાય છે, મારું મન

..... જનક દેસાઈ
-----------------------------------------------
ધૂળ થઈ જવું - છેક બરબાદ-રફેદફે-થઈ જવું.

શોધું છું

કિનારે બેસી ને, હું કિનારો શોધું છું
દુર ની હોડી ના બે હલેસાં શોધું છું

રેતી ના ઘર સમા સપના શોધું છું
નદી ના પટ માં મારા પગલા શોધું છું.

આંખો હોય બંધ, અને દિશા શોધું છું
તોફાન માં તરાપા ના સઢ હું શોધું છું

સમંદર ની જેમ હું નદી ઓ શોધું છું
હા, હું
કિનારે બેસી ને હું કિનારો શોધું છું .............જનક મ દેસાઈ